fbpx
Συζήτηση με τη ταλαντούχα ηθοποιό Αλίκη Ζαχαροπούλου, «Ήταν σα να ήξερα που ήθελα να είμαι και σε ποιον χώρο μπορούσα να “αναπνέω” ελεύθερα από μικρό παιδί».

Η καταξιωμένη ηθοποιός Αλίκη Ζαχαροπούλου μας μιλά για το χώρο της υποκριτικής, για το διάστημα ανασυγκρότησης της σκέψης της κατά τη διάρκεια της καραντίνας, για συνεργασίες της καθώς και σε ποια καλοκαιρινή περιοδεία μπορούμε να τη δούμε φέτος.

WRM: Ποιο ήταν το σημείο «κλειδί» που σε έκανε να καταλάβεις ότι θες να ασχοληθείς με την υποκριτική;

ΑΛΙΚΗ: Έχω την αίσθηση πως το ένστικτό μου με οδήγησε προς αυτή την κατεύθυνση  . Η πρώτη φορά που έκανα θέατρο ήταν στην ηλικία των 13 ετών, άρα δεν πρόλαβε να με απασχολήσει καν ο επαγγελματικός μου προσανατολισμός. Ήταν σα να ήξερα που ήθελα να είμαι και σε ποιον χώρο μπορούσα να “αναπνέω” ελεύθερα από μικρό παιδί . Καθώς τα χρόνια περνούν, συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο πως το ένστικτό με οδήγησε στο σωστό δρόμο. Αν γύριζα το χρόνο πίσω, πάλι ηθοποιός θα γινόμουν. 

Είναι αυτό που λέει ο Μ. Τσέχοφ, «το σώμα του ανθρώπου αν προσέξετε μοιάζει με βέλος που κοιτάει στον ουρανό»… Το είχα στη φύση μου.


WRM: Πως λειτούργησε το διάστημα παύσης των παραστάσεων κατά τη διάρκεια της καραντίνας; Πως επέλεξες να αξιοποιήσεις αυτό τον χρόνο;

ΑΛΙΚΗ: Ήταν μια δύσκολη χρονική περίοδος για όλους…Προσπάθησα να το αντιμετωπίσω με ψυχραιμία και χωρίς πανικό.  Δεν ήταν καθόλου εύκολο για κανέναν το να μπαίνει ξαφνικά η ζωή σου σε παύση! Ήταν ένα διάστημα που αναμετρήθηκα με τις εσωτερικές μου δυνάμεις και αδυναμίες.Η παύση ήταν γενική. Παύση  σε όλα. Στις παραστάσεις, στη γνώριμη πραγματικότητά μας, στα σχέδια που ενδεχομένως κάναμε πριν τον ιό ..παύση στη ζωή μας εν τέλει αλλά άφθονος χρόνος για σκέψη και αναπροσαρμογή, καθώς οφείλουμε να δούμε λίγο διαφορετικά τα πράγματα από εδώ κ πέρα.  Αισθάνομαι πως αν επιστρέψουμε ακριβώς στα ίδια μονοπάτια,  χωρίς να μας έχει συνταράξει τίποτα από όλα αυτά που συνέβησαν, τότε σίγουρα μιλάμε για καθαρή ήττα. Οι δοκιμασίες έρχονται για να μας περάσουν κάποιο μήνυμα…Εύχομαι πολλοί από μας απλά να πούμε πως “το μήνυμα ελήφθη ” και να ξαναμπούμε στις ζωές μας πιο διαυγείς από ποτέ. Κάπως έτσι βυθισμένη σε σκέψεις αξιοποίησα την παύση αυτή. Το μόνο σίγουρο… μαγειρεύοντας ασταμάτητα (Χαχα!).

WRM: Ποια συμμετοχή σου στο θέατρο σε σημάδεψε;

ΑΛΙΚΗ: Αγαπώ κάθε δουλειά που συμμετέχω, την καθεμιά με τρόπο ξεχωριστό.  Έχω αγαπήσει  λίγο  παραπάνω  κάποιους ρόλους από κάποιους άλλους που έχω υποδυθεί,  χωρίς φυσικά να αισθάνομαι σημαδεμένη από εκείνους. Απλά τους θυμάμαι με αγάπη και περίσσια κατανόηση. Έχω την ανάγκη  να τις δικαιολογώ, όσο παράξενες κι αν είναι οι γυναίκες που υποδύομαι. Για μένα οι καλύτεροι ρόλοι όπως και οι καλύτεροι έρωτες είναι αυτοί που έρχονται όχι αυτοί που πέρασαν..

WRM: Υπάρχει συνεργασία που έχεις μετανιώσει;

ΑΛΙΚΗ: Υπάρχει συνεργασία που έχω περάσει άσχημα. Δεν μετανιώνω όμως γιατί ακόμα και μέσα από αυτό κατάφερα να ανακαλύψω το πόσο εκτεταμένα είναι τα όριά μου . Καλά  θα κάνουν να μετανιώνουν αυτοί που έχουν ξεχάσει να είναι άνθρωποι και συμπεριφέρονται ως τέρατα . Ο χώρος της υποκριτικής  για μένα είναι ιερός  και μέσα σε αυτόν δεν έχουν θέση οι μισάνθρωποι!

WRM: Πως αντιλαμβάνεσαι τη σχέση ηθοποιού και θεατών;

ΑΛΙΚΗ: Είναι μια ακραία γοητευτική σχέση! Οι πιο όμορφες στιγμές μου στο θέατρο είναι εκείνες που στο τέλος  μιας παράστασης  είδα τα μάτια κάποιων θεατών δακρυσμένα. Υπάρχει ένας βαθύς ετεροπροσδιορισμος σε αυτή τη σχέση.  Αναζητάς το μπράβο του θεατή και την αποδοχή του και εκείνος αναζητά μέσα από σένα τον ρόλο που υποδύεσαι μαζί με τις πιο βαθιές του αλήθειες..

Άρα, μια σχέση που δίνεις και παίρνεις μόνο υγιής μπορεί να χαρακτηριστεί .


WRM:  Μίλησέ μας για το ρόλο της τέχνης στις ψυχές των ανθρώπων.

ΑΛΙΚΗ: Η τέχνη μπορεί εύκολα να λειτουργήσει ως χάδι αλλά και ως χαστούκι για όλους μας! Μπορεί επίσης να σου πει το πιο δύσκολο πράγμα με τον πιο απλό τρόπο! Αυτό που έχει την μεγαλύτερη όμως σημασία είναι να είσαι ανοιχτός απέναντι στο μεγαλείο της..απολαμβάνοντας τα δώρα που έχει να σου δώσει. Αλήθεια, πόσες φορές δάκρυσε κανείς απλά και μόνο ακούγοντας ένα τραγούδι ή βλέποντας μια ταινία; Το δάκρυ μας, λοιπόν,  μας δίνει την απάντηση για τον ρόλο της τέχνης στις ψυχές μας…

WRM: Έχεις εργαστεί τόσο στη τηλεόραση, όσο στο θέατρο αλλά και στο κινηματογράφο. Ποιο από τα τρία μέσα ξεχωρίζεις και γιατί;

ΑΛΙΚΗ: Δεν θέλω να αδικήσω κανένα από τα τρία .Η υποκριτική είναι η τέχνη  που αγαπώ και υπηρετώ είτε στο θέατρο που όλα μεγεθύνονται, είτε στην τηλεόραση που όλα περνούν μέσα από τα μάτια σου…Όλα έχουν την δική τους ξεχωριστή γοητεία αρκεί οι “συνομώτες” σου, δηλαδή οι άνθρωποι που συνεργάζεσαι, και κυρίως ο σκηνοθέτης να έχει τη μαεστρία να χρησιμοποιεί τα καλύτερα από τα “συστατικά” που ως ηθοποιός διαθέτεις!

Οι καλές συνεργασίες είναι αυτές που φέρνουν το καλύτερο αποτέλεσμα κι εμένα αυτό που με απασχολεί περισσότερο είναι οι συναντήσεις στο θέατρο και τη ζωή με ικανούς και όμορφους στην ψυχή ανθρώπους.


WRM:  Σε ποια θεατρική σκηνή θα βρίσκεσαι; Ποια τα επόμενα σχέδιά σου;

ΑΛΙΚΗ: Αυτή την περίοδο η χαρά μου είναι πολύ μεγάλη, διότι βρίσκομαι στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και κάνω πρόβες για τους Όρνιθες του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα!

Από την πρώτη στιγμή που ήρθα  στη Θεσσαλονίκη ένιωσα μια τεράστια ανοιχτή αγκαλιά να με περιμένει και συνειδητοποίησα αμέσως ότι συνεργάζομαι με έναν υπέροχο θίασο που αποτελείται από ξεχωριστά ταλαντούχους ανθρώπους! Άρα τα σχέδια μου για το καλοκαίρι αυτό είναι η περιοδεία που θα κάνουμε σε κάποιες πόλεις της Ελλάδας  και ανυπομονώ να δώσουμε όσο περισσότερη χαρά  μπορούμε  στο κοινό που τόσο μας έχει λείψει και του έχουμε λείψει όλο αυτό το χρονικό διάστημα της καραντίνας και της παύσης .
Να ευχηθώ από τον χειμώνα να μας περιμένουν μόνο χαρές και ζωή σε δράση !