fbpx
Την τιμητική της έχει σήμερα, η Claude Cahun!

H Google σήμερα, αφιερώνει το doodle της στην Γαλλίδα φωτογράφο Claude Cahun. 127 χρόνια συμπληρώνονται από τη γέννηση της αυτή τη μέρα, και είναι το λιγότερο που θα μπορούσε να γίνει για την γυναίκα, που άφησε το στίγμα της με τις αυτοπροσωπογραφίες της, οι οποίες αμφισβήτησαν τα πρότυπα φύλου και σεξουαλικότητας στις αρχές του 20ου αιώνα. 

Γεννημένη στη Νάντη, στις 25 Οκτωβρίου του 1894, ήδη προερχόταν από μία ιδιαίτερη για τα δεδομένα της εποχής οικογένεια. Ήταν ανιψιά του avant-garde συμβολιστή Γαλλοεβραίου συγγραφέα Marcel Schwob και του οριενταλιστή συγγραφέα David Léon Cahun. Σε ηλικία 4 ετών, η μητέρα της οδηγείται σε μόνιμο εγκλεισμό σε ψυχιατρική μονάδα και ο πατέρας της μετά το διαζύγιο τους ξαναπαντρεύεται, με αποτέλεσμα η Claude να συνάπτει δεσμό με την κόρη της νέας συζύγου του.  Από μόνο του, όπως γίνεται αντιληπτό, το γεγονός ότι δυο θετές αδερφές ήταν ζευγάρι αποτελούσε σκάνδαλο. 

Η δουλεία της Claude, ήδη από το 1916 είχε καθιερωθεί και αναδείκνυε την δυναμική της fine art σκηνής σε συνδυασμό με το ενδιαφέρον για τους μη δυτικούς πολιτισμούς. Έκανε εικονογραφήσεις για βιβλία και περιοδικά και η δουλειά της είχε παρουσιαστεί σε σημαντικούς χώρους. Claude και Marcel, η σύντροφος της, μετακομίζουν στο Παρίσι και στις αρχές της δεκαετίας του 1920 συνδέθηκαν στενά με τους δημοσιογραφικούς και καλλιτεχνικούς κύκλους της εποχής. 

Η Claude δημιουργεί μια περσόνα, μέσω της οποίας διατυπώνει τις παραλλαγές πάνω στο φύλο: θηλυκό, αρσενικό, ανδρόγυνο. Η προσωπική σεξουαλική της αμφισημία καλλιεργείται συνειδητά και θέτει υπό αμφισβήτηση καθιερωμένες νόρμες και συμβάσεις, μάλιστα το 1929, δημοσιεύει άρθρα για την αμφιλεγόμενη θεωρία του Havelock Ellis, η οποία προέβλεπε τη δυνατότητα ύπαρξης ενός τρίτου φύλου, ενώνοντας αρσενικά και γυναικεία χαρακτηριστικά.    

Το “Aveux non Avenus” ήταν το αυτοβιογραφικό της έργο, ένα βιβλίο με ποιήματα, φιλοσοφικούς και πνευματικούς διαλόγους και συλλογισμούς, που δημοσιεύτηκε το 1930, ενώ δύο χρόνια αργότερα οι θετές αδελφές και σύντροφοι προσχώρησαν στην Ένωση des Artistes et Ecrivains Revolutionnaires (επαναστατών καλλιτεχνών και συγγραφέων), η οποία ήταν υπό την αιγίδα του Κομμουνιστικού Κόμματος. Το Μάιο ωστόσο του 1934, η Claude δημοσίευσε ένα σύντομο δοκίμιο με τίτλο “Les Paris sont Ouverts” κάνοντας φανερή την εναντίωση της στην προπαγάνδα της πολιτιστικής πολιτικής του Κομμουνιστικού Κόμματος. Το 1935 ίδρυσαν την Contre Attaque, μια ομάδα των σουρεαλιστών και φίλων διαμαρτυρόμενων για την άνοδο του Χίτλερ και την εξάπλωση του φασισμού στη Γαλλία και δούλεψαν για την αντιναζιστική προπαγάνδα, με αποτέλεσμα την σύλληψη και τη φυλάκιση τους. Η ευαίσθητη υγεία της Claude επιβαρύνθηκε στη διάρκεια του πολέμου, έτσι αργότερα, σε πολλές δουλειές της βλέπουμε ξεκάθαρα το θέμα του θανάτου. 

Στις 8 Δεκεμβρίου 1954, πέθανε σε ηλικία 60 ετών από στεφανιαία και πνευμονική εμβολή ενώ η σύντροφός της Marcel Moore, με την οποία είχαν ζήσει μαζί 40 χρόνια, αυτοκτόνησε το 1972. Πέρασε όλη της την ζωή, χρησιμοποιώντας την ίδια της την εικόνα, με σκοπό να σπάσει τα στερεότυπα σχετικά με την ιδέα της ταυτότητας. Αψήφησε τις σεξουαλικές κοινωνικές και ηθικές συμβάσεις, αποτελώντας σημαντική επιρροή για πολλούς καλλιτέχνες μετέπειτα και θέτοντας υπό αμφισβήτηση πολλές καθιερωμένες συμβάσεις.